Turkije 1
Grens Griekenland - Isparta

Route Turkije 1 website
Klik op kaartje voor interactieve map van onze route in Turkije deel 1/2

Isparta, 8 mei 2023

We zijn in Turkije!
We gaan Griekenland uit en worden over de brug op gewacht door de Turkse militairen. Bij de grensovergang vragen we hoe lang ons visum geldig is omdat er de datum van over 14 dagen bij staat, maar dat weten ze ons ook niet te vertellen. Een achttal grote honden begeleiden ons al blaffend verder. Onze eerste nacht in Turkije slapen we in een hotel. Wat heerlijk is na de modder op de laatste middag in Griekenland en de regen toen we de grens over gingen. Kesan is maar 30 km fietsen. Ook daar passeren we weer een stuk modder. Door schade en schande wijs geworden draaien we meteen om en komen we via een (verharde) omweg weer op onze route. We spuiten onze fietsen weer af bij een tankstation. We beginnen er bedreven in te worden. Door het regenachtige weer zien we nog een mooie regenboog. In Kesan regelen we een Turkse telefoonkaart, wat niet helemaal probleemloos gaat en ook ontzettend duur is (45 euro). Maar we krijgen het niet anders geregeld. Drie winkels gevraagd en verder kan niemand een simkaart regelen. Ook de tips via een Warmshowers host leveren niets op. We kopen natuurlijk een Turks vlaggetje voor aan de vlaggenstok aan onze fiets. We eten in de stad heerlijke Turkse Kebap. Via de Warmshowers host regelen we een overnachting in de villa van haar vriendin. Dat is een rit van 77 km met veel hoogtemeters. Een mooie rit langs de kust met op het laatst flinke wind tegen. We zijn blij als we er zijn. Er zijn wel zeven honden en een aantal katten rondom het huis. Zelfs voor Jeannette beginnen de honden te wennen. Honden zijn hier echt heel veel. We hebben veel gelezen over hoe je het best met ze om kunt gaan. Voor nu werkt het erg goed om heel rustig door te fietsen of even kort te stoppen, dan verliezen ze al snel hun interesse. Is ook wel nodig, soms komen er wel zes of zeven honden tegelijk en blaffend op ons af.we

Van Europa naar Azië
Met een ferryboot steken we de Dardanellen over en daarmee verlaten we Europa en zijn we in Azië. We zijn in Canakkale, een mooi stadje aan de kust waar we een extra dag blijven. Daarna fietsen we naar de ruïnes van Troje, jazeker, die van het paard. Onderweg komen we nog een fietsstel tegen uit Bulgarije. We maken een praatje en wisselen wat leuke fietsweetjes uit. Daarna bezoeken we de ruïnes. De stad is meer dan 5000 jaar oud. Het paard staat jammer genoeg net in de steigers en wordt gerestaureerd. We overnachten op een kleine camping vlak bij de ruïnes. We fietsen afwisselend over mooie kleine landweggetjes en een wat grotere regionale weg. In de kleine dorpjes trekken we vaak bekijks, vooral van de mannen die altijd bij elkaar in het theehuis zitten. 

Ramadan

In principe is het hier nu ramadan. Daar merken we zelf weinig van. We zien de hele dag mensen eten en drinken. Wat ons ook opvalt is dat de meeste vrouwen hier geen hoofddoek dragen, we zien zelfs veel vrouwen in korte truitjes en minirokken. Het is hier aan de kust al niet anders met het geloof dan in Nederland. Veel mensen hechten er niet zo veel waarde meer aan. Ze gaan niet meer naar de moskee, vrouwen dragen geen hoofddoek en ze houden zich, voor zover we kunnen zien, ook niet aan de ramadan. Er wordt hier nagenoeg geen Engels gesproken maar met GoogleTranslate redden we ons prima. We vinden aan het einde van de dag een schitterende wildkampeerplek in een bos met gras en dennennaalden als ondergrond en stromend water in de buurt. We maken in de avond nog een lekker vuurtje.

De kust
Een dag later klimmen we via een mooi klein weggetje omhoog en dalen we weer af naar de kust. We zijn nu in een gebied met veel toerisme, maar vooral voor de Turken. Er wordt overal hard gewerkt om alles weer spik en span te hebben voor het komende zomer seizoen. Wat opvalt is dat er hier ontzettend veel wordt gebouwd. Complete woonwijken en of vakantieparken worden uit de grond gestampt. En veel lijkt nog te koop te zijn. Ook de straten, paden, bankjes, verlichting wordt vernieuwd. Er wordt hier echt geld besteed om alles te pimpen. Het is ons niet helemaal duidelijk waarvoor. Zoveel toerisme lijkt er hier ook weer niet te zijn.

Naar Izmir 
We fietsen nog steeds langs de kust naar het zuiden. Kleine leuke kustplaatsjes worden afgewisseld met heuvels tot maximaal 300 m hoog. Prima om te klimmen en voldoende voor mooie uitzichten op zee. We komen hier wat vaker vakantiefietsers tegen. Ayvalik blijkt nog een leuk kustplaatsje te zijn met authentieke straatjes en een leuk pension (Pansiyon Instanbul). Net voor Izmir is er een mooi natuurgebied met veel roze en witte flamingo’s. We komen daar Robert uit Duitsland tegen. We kletsen een hele tijd over fietsen en het materiaal wat we bij ons hebben. Het is erg lekker weer, 23 graden en zonnig. Daardoor hebben we vaak een mooie zonsondergang. We vinden nog een keer een leuke camping om te overnachten. Daar maken we kennis met Purne uit Frankrijk, die al sinds september onderweg is op de fiets. De dag daarna fietsen we de laatste 80 km naar Izmir. Zoals we weinig van de ramadan hebben gemerkt, merken we nu ook weinig van het Suikerfeest, behalve dan dat we geen Airbnb kunnen krijgen, iedereen zegt af. In Izmir is het ontzettend druk. Er is geen doorkomen  aan. Daarom nemen we de ferry om over de baai heen te komen in plaats van ons door de drukke stad heen te worstelen. De ferry is ook overvol maar gaat wel lekker snel. Pas aan het einde van de middag vinden we een overnachtingsplek bij Bilal. Een aardige jongeman die niet fietst, maar als Warmshowers host, vaak fietsers in huis heeft. Hij vind het leuk, heeft plek genoeg en meteen leuke aanspraak. Hij is erg gastvrij. We blijven er uiteindelijk drie nachten. De eerste twee nachten is er ook nog het Franse meisje wat we gisteren op de camping al hebben ontmoet. Erg toevallig en ook leuk. We verkennen samen de stad. ’s Avonds gaan we met z’n vieren een hapje eten. Altijd gezellig en vooral leuk om zo Turkije en de Turken beter te leren kennen. De oude binnenstad, met veel kleine straatjes en een bazaar is erg gezellig. Bij een theehuis wordt live muziek gemaakt. Onze host Bilal is ondertussen voor zijn werk in Istanbul. Wij hebben de sleutel van zijn huis gekregen en mogen zo lang blijven als we willen. Morgen stappen we toch maar weer op de fiets.

We nemen afscheid van de kust
Vanuit Izmir fietsen we eerst naar het westen, naar een soort van schiereiland. Het is een leuk stuk met rustige weggetjes. We komen het Franse meisje nog een keer tegen in Cesme. Ze gaat met de boot naar Athene. In dit deel zijn veel artisjok kwekerijen. Dat is de eerste keer dat we zien hoe artisjokken groeien. Zo leer je ook nog eens wat. In Cesme zien we, zoals wel vaker, een bakker die met de hand de Turkse broden vormt en ze bakt in een houtoven. De zonsondergang is hier steeds erg mooi. Een dag later zijn we te gast bij Meral, een Warmshowers host die, net als onze vorige host, ook niet fietst. Vincent voert nog wat herstelwerkzaamheden uit aan de fiets van Jeannette. Gelukkig hebben we het juiste reserveonderdeel bij ons. Meral kookt heerlijk voor ons en we slapen lekker op de bank. ’s Avonds komt een 9-jarig buurmeisje langs. Samen met Jeannette vermaakt ze zich prima. Ze voeren hele gesprekken via Google Translate. Dan zijn we op het punt dat we meer landinwaarts gaan fietsen. We maken nog een laatste foto bij de zee. Dat laten we doen door toeristen die even een praatje met ons maken. We nemen afscheid van de kust met gemengde gevoelens. Het is er erg mooi maar alles wordt er niet mooier op met de vele huizen en appartementen die worden gebouwd. Er wordt erg veel geld in het toerisme in deze regio gestoken. Dat gaat helaas ten koste van de authenciteit. We komen al snel in Selçuk, waar we een dag blijven, om de oude stad Efeze te bezoeken.

Pamukkale
We fietsen in 3 dagen naar Pamukkale. Het dorp van de witte kalkterrassen. Helaas zijn de meeste bassins op dit moment niet gevuld met water, dus geen plaatjes met het blauwe water. Toch is het super mooi en een gave ervaring. Op blote voeten mogen we over een deel van de terrassen lopen. Erg apart om te zien en te voelen. Er zijn een aantal baden waar je het warme water in kunt. Dat is niet zo aan ons besteed, met z’n allen in zo’n warme bak met water.

Eten
Het eten in Turkije bevalt ons goed. Als ontbijt eten ze hier vers brood met kaas, worst, olijven, komkommer en tomaat en ze drinken er natuurlijk thee bij. Als we zelf ontbijt maken dan eten we Turkse yoghurt met muesli en fruit, ook lekker. Als we ’s avonds zelf koken dan eten we vaak pasta of couscous met een blikje tonijn. Wel hebben we nagenoeg altijd verse groenten. Ook vers fruit is overal te koop. Er zijn veel stalletjes waar je vooral sinaasappels en appels kunt kopen maar vaak ook aardbeien, watermeloen en bananen. Ook de turkse pizza (pide) is erg lekker.

Het binnenland en Turkse gastvrijheid
We fietsen nu dus meer in het binnenland en dat merken we meteen. De huizen worden wat kleiner (en ouder), de wegen wat smaller en de mensen zijn meer traditioneel Turks. We merken veel meest gastvrijheid. We krijgen regelmatig thee, brood, fruit en koekjes aangeboden. Als we een plek met wegwerkzaamheden willen passeren mogen we echt niet verder zonder eerst met de opzichter wat te drinken en brood te eten. Hij geeft ons ook nog een hele lunch box mee. Hij wil er liefst twee mee geven, maar die tweede hebben we af kunnen slaan. Grote kans dat het zijn eigen lunch was 😏. Ze leggen hier een snelweg aan. Onze route loopt er dwars door heen. Een omleiding is er niet. Een dag later weer hevig modder tussen onze banden en spatborden, zodat we een stuk over de lege, net aangelegde snelweg fietsen. Helemaal voor ons alleen. Totdat de brug nog niet af is en we weer een modderpad op mogen. Een dorp verder spuiten we alle modder weer van onze fietsen. Hier passeren we ook het punt waar we in totaal 2.500 km hebben afgelegd tijdens onze reis. We maken er een aandenken van met stenen die we vinden naast de weg. We komen dan in Bozkurt waar een gemeente hotel is. We maken hier dankbaar gebruik van de goede (en goedkope) voorzieningen. Nog twee dagen flink klimmen om in Isparta te komen. Onderweg worden we nog een keer door een gepensioneerde leraar getrakteerd op thee in een theehuis. Tijdens de lunch krijgen we bij een moskee alweer thee en twee broden gevuld met spinazie, tomaat en ui. Ze zijn vers en nog lekker warm. Die eten we lekker op. Het is op het moment dat de lucht bijna zwart ziet, er hangt ook onweer in de lucht. Later horen we dat er op dat moment een eclips was, vandaar de inktzwarte lucht. De bergen worden hier wat hoger, we komen tot 1483 m hoogte. Het hoogste punt tot nu toe op onze reis. We dalen een stukje af op zoek naar een goede wildkampeerplek. In een heel klein dorpje mogen we in het park staan. Iedereen wil helpen. Er worden wat banken verplaatst zodat onze tent op een droog, vlak en verhard stukje kan staan. Dat is fijn want het regent een beetje. Later, als we net hebben gegeten, komt er een jongen om ons uit te nodigen voor een diner. Echt jammer dat we daar niet op in kunnen gaan. Altijd leuk om bij de Turken thuis te komen. Een andere man brengt een zak met fruit en als we de volgende ochtend vertrekken krijgen we nog ieder een Snicker.

Gastvrijheid

Het is echt mooi om te zien en merken dat de Turken zo gastvrij en behulpzaam zijn. Dat soort ontmoetingen maakt onze reis speciaal. Het is nog maar 40 km naar Isparta. Hier hebben we weer een warmshowershost. We zijn weer te gast bij een gezellige man die ’s avonds nog mooie volksmuziek speelt op zijn gitaar.

Dit bericht heeft 6 reacties

  1. Ontzettend leuk om jullie verhaal te lezen. Het is allemaal héél herkenbaar. We hebben vorig jaar 6000km gefietst, waarbij het eerste deel de route van Wenen naar Istanbul was. Onze belangrijkste conclusie van die reis was dat de mensen m.n. in Turkije ontzettend vriendelijk en enorm gastvrij zijn. We wensen jullie heel veel plezier en een veilige reis toe.

  2. Franca

    Ik geniet van jullie verslag. Afgelopen maand ook deze plaatsen in Turkije per fiets gedaan

  3. Wil kraayvanger

    prachtig reisverslag weer, en mooie fotos.
    lijkt me ook een fijn gevoel geven, om dit allemaal te kunnen delen op deze manier.
    veel plezier nog en ik kijk uit naar het volgende verslag.

  4. Chris en Marie José

    Dat is een mooie tocht die jullie maken. Echt genieten zelfs bij het lezen van jullie verhaal. Zit er helemaal in. Groetjes

  5. Edith Vincent zijn leukste collega ;-)

    Wat maken jullie prachtige herinneringen en wat heerlijk blijft het met jullie mee te reizen, jullie inspireren mij. 😌

  6. Lonneke

    Wat leuk, al die gastvrije mensen! En jullie zien er blijkbaar hongerig uit dat iedereen eten aanbiedt 😉
    Die honden blaffend achter je aan lijken me wat minder. Maar ook dat zal wel wennen idd. Op naar de volgende 2500 km!

Geef een reactie