China
WE ZIJN IN CHINA
De visum voorwaarden voor China zijn afgelopen maand veranderd. Sinds 1 december 2023 (tot 30 november 2024) mogen we als Nederlanders 15 dagen zonder visum door China reizen. Hier maken we graag gebruik van. Omdat we geen vast reisschema hebben kunnen we onze planning aanpassen. De plekken waar we gemakkelijk met de fiets China in kunnen zijn we helaas net allemaal gepasseerd. Daarom kiezen we ervoor om de fietsen achter te laten in ons hotel in Vientiane. Vanuit deze stad is er, sinds dit voorjaar, een directe treinverbinding naar Kunming. Het is de hoofdstad van de provincie Yunnan en een goede basis voor het bezoeken van een aantal mooie plekken in deze provincie.
Chinese hulp
Onze vooraf ingestelde VPN app blijkt niet te werken. Die heb je in China nodig om westers internet te hebben. We kunnen niet op Google Maps en kunnen nu dus ook geen hotel kiezen. Ook de Sociale Media zoals Facebook, Instagram, YouTube en alles van Google is hier geblokkeerd. En dus ook Google Play om westerse apps te downloaden. Nu merken we pas hoeveel we Google gebruiken in ons leven. Het is acht uur ’s avonds dus dan gaan we eerst maar ergens wat eten. We komen uit op een open plein met allemaal terrasjes. Het is hier best koud, maar iedereen zit gewoon buiten. Naast ons zit een jong Chinees stel en we stellen een paar vragen met offline Google translate voor een niet te duur hotel. We krijgen hulp van het leuke stel dat een hotel voor ons reserveert en ons er ook nog met hun auto naar toe brengt. Welkom in China.
Kunming
We lopen de volgende dag wat door de stad en bezoeken de oudste tempel van de stad. We kopen sim kaarten. Welkom in de wereld van Alipay, WeChat, en Trip.com, de Chinese alternatieven. We kopen ook alvast een treinkaartje voor de terugweg naar Vientiane. Nu weet een ticketmedewerkster wel hoe ze de namen in het paspoort van Vincent in het systeem kan krijgen.
Eten is belangrijk voor de Chinezen. Er zijn hier werkelijk overal eettentjes op straat. Ze verkopen alles wat eetbaar is. Vaak bereiden ze hun koopwaar ook op straat op kleine kookpotjes en barbecues. Daarnaast zijn er ook nog ontzettend veel restaurantjes. We eten eigenlijk altijd lekker. De smaken zijn goed en zeker heel anders dan bij de Chinees in Nederland.
Stenen Woud
De volgende dag brengen we een bezoek aan het stenen woud. Dat ligt 100 km buiten de stad maar met een high speed trein is dat maar 20 minuten. Het woud is mooi. We wandelen er een halve dag rond. ’s Avonds eten we met Solene en Maxime uit Frankrijk. Die kennen we nog vanuit Turkije. Ze zijn al twee maanden op de fiets in China en hebben wat handige tips voor ons. Zij hebben wel een VPN verbinding en via hun hotspot kan Vincent wel bij Google Play een VPN app downloaden en activeren. Nu hebben we weer toegang tot de hele wereld. Vertalen gaat wel gemakkelijk via de vooraf gedownloade versie van Google Translate met het Chinees. De werktelefoon van Jeannette blijft afgesloten omdat die geen verbinding vanuit China toestaat. Zodoende kunnen we onze social media accounts niet onderhouden in China.
Dali
We reizen anderhalf uur met de trein naar het noorden en komen aan in Dali. Het is een populaire bestemming. De oude stad is mooi om te zien en te beleven. Op loopafstand zijn de drie pagodes en de Chongsheng tempel. Dali ligt aan het Erhai meer. Het is ook de stad van de rozen. We zien ze overal; rozengeuren, rozenkoekjes, rozenblaadjes.
Op de Scooter
We huren een dag een elektrische scooter (ze hebben hier niets anders dan elektrisch) en rijden langs het meer. Mooie uitzichten en nog een paar authentieke dorpjes. Aan de andere kant van het dorp begint direct het Cangshan gebergte met 17 pieken, waarvan zeven boven de 4000 m. We maken een mooie wandeling en gaan uiteindelijk met de kabelbaan naar 3900 m hoogte. We verwachten een klein bergpaadje om naar de top te kunnen. Ook dit hebben de Chinezen weer georganiseerd met mooi aangelegde kunststof paden en trappen. We vinden een bergpaadje leuker, dan kun je zelf je weg kiezen, nu is die al bepaald… We lopen tot 3966 m, verder kan op dit moment niet in verband met de sneeuw die er ligt. Het uitzicht is er fantastisch.
Alipay en WeChat
In China wordt bijna alles digitaal betaald met Alipay en WeChat. Gewoon door het scannen van een QR code, bevestigen en klaar. Zelfs bedelaars en de kleinste verkoopstalletjes met opa en oma aan het roer hebben een QR code voor deze betalingen. Wij krijgen het niet voor elkaar om onze creditcard te koppelen aan WeChat. We zijn daarom genoodzaakt om alles contact te betalen. Dai is erg ongebruikelijk hier, dat doet nagenoeg niemand. We merken daarom ook dat mensen soms geen wisselgeld hebben. Pinnen bij een geldautomaat gaat hier wel heel gemakkelijk. Het straatbeeld is niet veel anders dan bij ons: ook in China zit iedereen vast gekleefd aan de mobiele telefoon.
Verkeer
Het verkeer is hier heel stil. Alle scooters zijn elektrisch, veel van de auto’s ook. Er wordt alleen uit noodzaak getoeterd. Brede wegen en grote gebouwen. Wat een verademing. Qua digitale techniek is China veel verder dan de westerse wereld. Hier zijn minder beschermde uitvindingen en als de overheid het nodig vindt dan schrappen ze gewoon het patent zodat het volk alle voordelen heeft. Je mag misschien niet alles zeggen, maar voor de rest is het allemaal wel goed geregeld. In de westerse wereld wordt veel afgeschermd door octrooien en heeft alleen dat bedrijf voordeel en niet de bevolking.
Invloed van China
Het land is dus ook veel bezig om in omringende landen invloed te verwerven. We zien tijdens de reis dat ze wegen aanleggen in Tajikistan, Kirgizië, Kazachstan, Vietnam en Laos. Gebouwen, stuwdammen, complete treinsporen en de treinen zelf. De landen zijn arm en verwelkomen het geïnvesteerde geld graag. Maar ze houden er uiteindelijk weinig inkomsten aan over. Het geld en de elektriciteit gaat naar China en de corrupte ambtenaren / regeringsleiders van het betreffende land gaat. Ook worden de werken vooral gemaakt door Chinezen zelf dus ze hebben ook weinig werkgelegenheid hiervan.
We zien of voelen nergens verwarming. Iedereen eet buiten of in een ruimte waar de deuren wagenwijd open staan. En hier is het ook winter. We zijn op een hoogte van 2000 tot 3000 meter en het is tussen de 6 en 17 graden Celsius. En dan klagen wij al als de verwarming op 19 graden staat. Wat een andere wereld.
Lijiang
We nemen de trein nog een stukje (250 km) verder naar het noorden. We zijn in Lijiang, wat ligt op 2400 meter hoogte. Het oude centrum is een Unesco werelderfgoed. En dat is te zien, het is oud, mooi, schoon maar ook druk. Je kunt er nog wel gewoon doorheen lopen. Auto’s en scooters mogen hier niet komen. Alleen een bakfiets die pakketjes of iets anders komt brengen en een kleine uitvoering van een vuilniswagen. Voetgangersgebied dus, iets wat we in Azië nog niet meegemaakt hebben. Het gehele oude centrum bestaat uit allemaal dezelfde toeristische winkels. Gedroogd fruit, horeca, sieraden, supermarktjes, gewone kleding, sportschoenen, souvenirs, pepers. En er zijn veel shopjes waar je authentieke kleding kunt huren, inclusief een fotograaf. Hier wordt veel gebruik van gemaakt door jonge Chinese meiden en vrouwen, je ziet ze echt overal uitgedost poseren voor de camera. Wij vinden het leuk om de achteraf straatjes te vinden die wel heel mooi zijn maar waar nagenoeg niemand is. We bezoeken de dorpjes Baisha en Shuhe die op 5 en 8 km vanaf Lijiang liggen. Ook daar beschermde dorpsgezichten. Hier woont het Naxi volk van oudsher.
Snow Dragon Mountain tour
Een dag later bezoeken we de Snow Dragon Mountain. De trip start op 3000 meter hoogte en het is er ijskoud. We krijgen allemaal een lange thermo jas die we dankbaar accepteren en kopen voor € 1,25 nog een paar handschoenen. Een mooie kleine waterval met, als de zon schijnt, blauwe bekkens. We bezoeken een theater show in de openlucht. Er spelen meer dan 100 lokale amateurs in mee. Een schitterend gezicht. De achtergrond wordt gevormd door de hoogste pieken van het gebergte maar die zijn nu helaas in de wolken. Als laatste gaan we nog met de kabelbaan naar 4500 m en lopen we, weer via aangelegde paadjes en trappen, naar 4680 m. Hier is wel blauwe lucht en uitzicht. Nagenoeg iedereen loopt hier met een zuurstoffles in de vorm van een spuitbus. Die konden we kopen aan het begin van de tour, inclusief een medicinaal drankje wat je voor en na de grote hoogte zou moeten drinken. Wij hebben vriendelijk bedankt voor dat alles maar bij de Chinezen gaat het er in als koek. Commercie kennen ze hier ook wel. Op de weg terug naar Lijiang krijgen we van onze vier groepsreisleden dan ook de vraag hoeveel zuurstofflessen wij hebben gebruikt. Als het antwoord is: geen dan is men verbaasd. En zeker als ze horen dat het stukje lopen ons ongeveer 20 minuten heeft gekost in plaats van de twee uur die zij erover hebben gedaan. Het was een ijskoude en lange dag maar we hebben wel mooie dingen gezien.
Geen Tiger Leaping, geen Shangri La
We zijn in Lijiang allebei flink verkouden. Ook als we de Snow dragon mountain opgaan. De planning is om hierna de tweedaagse wandeling te maken door de Tiger Leaping Gorge. De diepste kloof van de wereld. Volgens velen een super mooie wandeling. We voelen ons te ziek en stellen de wandeling een dag uit, en nog een dag… We vermaken ons in Lijiang met wat wandelingen en goed eten. Als we de derde dag nog niet fit zijn, is er geen tijd meer om de wandeling te doen. We willen ook nog naar Shangri La, nog wat verder naar het noorden. Ze noemen het Klein Tibet.
Hoogteziekte
Jeannette voelt zich zo slecht (moe en hoofdpijn) dat we het liefst snel terug willen naar Kunming. Dat ligt lager en het is er wat warmer. We boeken een treinticket voor dezelfde dag. Met de bus naar het station, kaartje voor over twee dagen annuleren en naar het perron. Daar gaat het mis. Jeannette zakt in het stationsgebouw tot twee keer toe in elkaar en de trein vertrekt zonder ons. We worden goed geholpen door het personeel. Met de rolstoel naar de VIP room waar Jeannette kan liggen. Ze is erg slap, valt telkens weg en het verbeterd niet echt. Dan maar met de ambulance naar het ziekenhuis. Daar wordt werkelijk alles gecheckt. Bloed, bloeddruk, bloedsuiker, hartfilmpje, CT scan van het hoofd en röntgenfoto van haar pols. Daar had ze na het vallen veel last van. Conclusie: te lage bloeddruk (daardoor is ze in elkaar gezakt) als gevolg van acute hoogteziekte. Tóch weer. De pols is zwaar gekneusd. Dat is echt balen want ze kan voorlopig echt niet fietsen. We zoeken een hotel in de buurt en Vincent koopt een lekker taartje om bij te komen.
Een dag later gaan we alsnog met de trein naar Kunming. Met Jeannette gaat het nu al wat beter. Ze is nog wel snel moe. Ze heeft voor haar pols een ‘drugsspray’ gekregen. Die lijkt best goed te werken. Ze kan elke dag weer een beetje meer. Jammer dat de korte tijd die we hadden in China op deze manier nog korter is geworden.
Goodbay China
Toch is het wel een beleving om een tijdje in China te zijn geweest. China voelt anders dan dat we er van de buitenkant tegen aan kijken. Het is een mooi land wat zeker een bezoek waard is. 30 december, de laatste dag van ons visum, gaan we met de trein weer terug naar Vientiane in Laos.
